Wiele osób z syndromem DDA trafia do gabinetu terapeutycznego nie dlatego, że „wiedzą, że są DDA”, ale dlatego, że coś w ich życiu przestaje działać: kolejny związek się rozpada, czują chroniczne wyczerpanie, nie potrafią cieszyć się dobrymi momentami albo znowu odcięły się od wszystkich i nie wiedzą dlaczego.
Terapia DDA to proces, który pozwala dotrzeć do źródła tych trudności i – krok po kroku – budować inne wzorce.
Czym różni się terapia DDA od „zwykłej” psychoterapii?
Terapia DDA nie różni się formą od innych rodzajów psychoterapii – odbywa się w ramach regularnych sesji indywidualnych. Różni się natomiast kierunkiem uwagi: sięga do doświadczeń z dzieciństwa, które ukształtowały obecny sposób funkcjonowania, i traktuje je jako punkt wyjścia do pracy nad zmianą.
Kluczowe w tej pracy jest zrozumienie, że schematy wyniesione z domu z problemem alkoholowym były kiedyś adaptacyjne – pomagały przetrwać w trudnym środowisku. W dorosłości jednak stają się nieużyteczne lub wręcz szkodliwe. Terapia nie polega na „wymazaniu” przeszłości, lecz na jej przepracowaniu tak, by przestała rządzić teraźniejszością.
Co się dzieje w trakcie terapii DDA?
Proces terapeutyczny jest zawsze indywidualny, ale zwykle obejmuje kilka ważnych obszarów:
Nazywanie i rozumienie wzorców – pierwszym krokiem jest często zobaczenie, jakie schematy powtarzają się w życiu danej osoby i skąd pochodzą. Sama ta świadomość bywa przynoszącą ulgę rewelacją.
Praca z emocjami – wiele osób DDA nauczyło się nie czuć lub nie okazywać emocji, bo było to niebezpieczne. Terapia stwarza bezpieczną przestrzeń do stopniowego odblokowania tego obszaru.
Przepracowanie traumy – dysfunkcyjna rodzina to środowisko traumatyczne. W zależności od nasilenia doświadczeń pomocne mogą być różne podejścia: terapia poznawczo-behawioralna, terapia schematów, a w przypadku bardziej złożonych traum – terapia EMDR.
Budowanie nowych wzorców w relacjach – praca nad granicami, zaufaniem, umiejętnością przyjmowania wsparcia i bliskości bez lęku.
Wzmacnianie poczucia własnej wartości – niezależnego od roli opiekuna, od osiągnięć, od bycia „wystarczająco potrzebnym”.
Terapia indywidualna a grupy wsparcia DDA
Terapia indywidualna daje przestrzeń do głębokiej, intymnej pracy ze swoją historią. Grupy wsparcia DDA działają inaczej – dają poczucie wspólnoty, możliwość usłyszenia „to samo przeżywam” i doświadczenia, że nie jest się jedynym z taką historią.
Obie formy mogą się uzupełniać – wybór zależy od indywidualnych potrzeb i preferencji.
Czy terapia DDA zawsze musi dotyczyć rodziców?
Nie w sensie „rozliczania się” z rodzicami. Terapia DDA nie polega na oskarżaniu ani na wymaganiu przeprosin od rodziców. Polega na rozumieniu własnych doświadczeń i ich wpływu na obecne życie – niezależnie od tego, czy relacja z rodzicami jest dziś możliwa, naprawiona czy całkowicie zerwana.
Kto prowadzi terapię DDA w My Therapy Clinic?
W naszej klinice terapią osób DDA oraz ich bliskich, a także osób współuzależnionych, zajmuje się Aleksandra Helon – psycholog z doświadczeniem zdobytym w poradniach i oddziałach terapii uzależnień, specjalistka w dziedzinie uzależnień i pracy z bliskimi osób uzależnionych. W pracy integruje elementy różnych nurtów terapeutycznych, dostosowując metody do indywidualnych potrzeb każdego pacjenta.
Jeśli nie wiesz jeszcze, od czego zacząć, dobrym pierwszym krokiem jest konsultacja psychologiczna – podczas której możesz opowiedzieć o swojej sytuacji i wspólnie ze specjalistą ocenić, jaka forma wsparcia będzie dla Ciebie odpowiednia.
FAQ
Ile trwa terapia DDA?
To zależy od głębokości doświadczeń i celów terapeutycznych. Część osób pracuje kilka miesięcy, inne – kilka lat. Ważniejsze od długości jest tempo dopasowane do Twoich potrzeb.
Czy muszę pamiętać szczegóły z dzieciństwa, żeby terapia miała sens?
Nie – praca terapeutyczna może opierać się na tym, co jest dostępne. Nie wszystkie wspomnienia są potrzebne do zmiany wzorców.
Czy terapia DDA pomaga, jeśli rodzic już nie żyje lub nie ma z nim kontaktu?
Tak – terapia DDA dotyczy Twoich wewnętrznych wzorców, nie aktualnej relacji z rodzicem.
Czy współuzależnienie to to samo co DDA?
To pokrewne, ale nie tożsame pojęcia. Współuzależnienie dotyczy wzorców w aktualnej relacji z osobą uzależnioną, DDA odnosi się do wzorców wyniesionych z dzieciństwa w rodzinie alkoholowej. Mogą – i często – współwystępują.
Chcesz zacząć pracę nad sobą i swoją historią? Umów wizytę w My Therapy Clinic w Rzeszowie – jesteśmy tu, żeby towarzyszyć Ci w tym procesie.
